آموزش گریه کردن در بازیگری؛ تکنیک‌ ها و روش‌ های مؤثر

راهکارهای گریه کردن در بازیگری

گریه کردن در فیلم های سینمایی و تلوزیونی بسیار آسان تر از تئاتر است؛ چراکه در تئاتر بازیگر مجبور است بلافاصله در صحنه گریه کند و فرصتی برای مکث کردن وجود ندارد. گریه کردن برای بسیاری از بازیگران سخت است؛ زیرا باید بتوانند تسلط کافی بر غدد اشکی خود داشه باشند و یا اینکه بتوانند به سرعت در صحنه احساسات خود را تحت تاثیر قرار دهند. افرادی نیز هستند که می توانند تحت تاثیر فیلمنامه قرار بگیرند و به راحتی گریه کنند که البته این موضوع فقط از پس بازیگرهای حرفه ای بر می آید. البته این موضوع به خود فیلمنامه هم بستگی دارد که چقدر جمله ها تاثیر گذار هستند. ما چند راه کار ساز به شما معرفی می کنیم که بتوانید به راحتی غدد اشکی خود را فعال کنید و در صحنه بازیگری گریه کنید.

برای دریافت مشاوره دوره های بازیگری کودک با ما تماس بگیرید

فرو رفتن در نقش و گریه کردن در بازیگری

بازیگرهای حرفه ای وقتی که یک نقش را می پذیرند، در زندگی عادی خود با آن نقش زندگی می کنند. آن ها خود را در نقششان قرار می دهند و به جای او زندگی می کنند تا حدی که به طور کامل می توانند احساسات و عواطف نقش خود را درک کنند. به این شکل بازیگر می تواند در مواقع لازم و هنگام گفتن دیالوگ های مخصوص، دقیقا به شکل عواطف آن نقش در بیایند و احساسات مختلف بازیگری مانند شادی و غم را نشان دهند. بنابراین هر نقشی که می گیرید، سعی کنید دقیقا خود را در شرایط زندگی و شخصیتی آن نقش ببینید تا بازی شما کاملا طبیعی باشد.

یادآوری خاطرات غمگین (تکنیک حافظه احساسی)

تقریبا همه ما در گذشته‌ مان لحظاتی تلخ، دردناک یا غم‌ انگیز داریم که با مرور آن‌ ها، احساسات عمیقی در درون‌ مان زنده می‌ شود؛ گاهی حتی تا حدی که به‌ طور واقعی اشک می‌ ریزیم. این اشک‌ ها، کاملا طبیعی بوده و از دل برآمده‌ اند و گاه حتی واقعی‌ تر از اشک‌ هایی هستند که در نقش بازی می‌ کنیم.

در بازیگری، این روش را تکنیک «حافظه احساسی» می‌نامند و بازیگر با بازگشت به یک خاطره شخصی پر از احساس، خود را به گریه می‌اندازد. البته باید در نظر داشت که این تکنیک همیشه و در بلندمدت کارایی یکسانی ندارد؛ چراکه پس از چند بار استفاده، تأثیر عاطفی آن خاطره ممکن است کاهش یابد. به همین دلیل، بهتر است بازیگر چند خاطره تأثیرگذار در ذهن داشته باشد تا در موقعیت‌های مختلف از آن‌ها بهره ببرد.

یک وسیله خاطره انگیز

اگر شما وسیله ای دارید که هر وقت به آن نگاه می کنید احساساتی می شوید، حتما آن شی را با خود به صحنه ببرید. برای مثال ممکن است شما یک یادگاری از عزیزی داشته باشید که دیگر در کنار شما نیست و یا اینکه در حال حاضر از وی دور هستید. این وسیله به شما کمک می کند که به راحتی خاطرات خود را یادآوری کنید و گریه کنید.

تخیل

شاید شما خاطره ای نداشته باشید که با یاد آوری آن گریه کنید. اصلا جای نگرانی نیست. شما می توانید از قوه ی تخیل خود استفاده کنید. در این روش هم شما می توانید به صورت طبیعی گریه کنید. تخیل در بازیگری به شما کمک می کند اتفاقی را در ذهن خود بسازید که به شدت از آن می ترسید. مثلا ممکن است فردی به شدت از فوت مادرش بترسد و آن را بدترین روز زندگی خود تلقی کند. این فرد می تواند در ذهن خود تمامی اتفاقات آن روز را بسازد، جوری که انگار واقعا این اتفاق افتاده است.

خیلی از بازیگران در این روش مرگ خود را ترسیم می کنند و یا اینکه تصور می کنند به یک مریضی خیلی سخت مانند سرطان مبتلا شده اند. این روش به شدت احساسات را تحت تاثیر قرار می دهد اما لازمه ی آن قوه ی تخیل قوی است.

استفاده مکرر از جملات کوتاه برای گریه کردن در بازیگری

در این روش شما باید پیدا کنید که چه جمله ای بیشتر شما را احساساتی می کند و باعث می شود شما احساس غم و اندوه کنید و گریه شما در بیاید. مثلا شما با خود می گویید که خیلی تنها هستید، خیلی فقیر هستید، کسی شما را دوست ندارد و…؛ هرچه این جملات به زندگی عادی شما نزدیک تر باشد بیشتر می توان شما را تحت تاثیر قرار دهد.

برای مثال ممکن است فردی دوستان کمی داشته باشد و بیشتر زمان های زندگی خود را تنها باشد؛ این فرد می تواند از این بخش زندگی  خود استفاده کند و در سکانس هایی که باید گریه کند، این جملات را به خود بگوید.

تغییر حالت بدن و صورت

در این روش بازیگران شروع به کارهایی می کنند که زمان گریه کردن انجام می دهند. برای مثال اگر وقتی گریه می کنند سر خود را فشار می دهند، در سکانس گریه نیز سر خود را فشار می دهند و حالت چهره و میمیک صورت خود را به شکل گریه کردن در می آورد. بسیاری از افراد هستند که در زمان گریه کردن آه می کشند یا به نحوی دیگر ناله می کنند. می توانید صدای خود را نیز تغییر دهید و به شکلی کنید که در زمان گریه کردن با آن لحن صحبت می کنید. برای این روش باید از قبل در خانه و در جلوی آینه تمرین کنید.

آهنگ و تصاویر تاثیرگذار

تقریبا همه ی افراد ممکن است که با گوش دادن به یک آهنگ خاص و یا دیدن یک تصویر گریه کنند. این تصاویر و آهنگ ها برای هر شخص متفاوت است. مثلا یک موسیقی زیبا می توانند گریه ی یک شخص را در بیاورد اما شخص دیگری با گوش دادن به آن احساس آرامش کند. به این روش الهام گرفتن گفته می شود که روش بسیار خوبی نیز می باشد. طراحی داخلی. بنابراین می توانید این آهنگ ها و یا تصاویر را آماده کنید و کمی قبل از شروع سکانس از آن ها استفاده کنید.

ایجاد فشار احساسی تدریجی در طول صحنه

در بسیاری از نقش‌ های احساسی، بازیگر لازم نیست به‌صورت ناگهانی گریه کند. در عوض، با ورود تدریجی به دنیای شخصیت، درک شرایط احساسی او و پیش‌ روی در موقعیت دراماتیک، به‌مرور احساساتی درونی در بازیگر شکل می‌ گیرد. این فشار احساسی به‌ صورت پیوسته بیشتر شده و در نهایت منجر به واکنش‌ های واقعی، از جمله اشک ریختن می‌ شود. این روش نیاز به هم‌ ذات‌ پنداری، تمرکز بالا و درک عمیق از داستان دارد و بیشتر برای صحنه‌ هایی با بار دراماتیک زیاد کاربرد دارد.

تمرین آینه‌ ای

تمرین آینه‌ ای یکی از تکنیک‌ های روان‌شناختی در بازیگری است که در آن بازیگر مقابل آینه می‌ ایستد، چهره و حالات احساسی خود را مشاهده کرده و سعی می‌ کند با بازسازی احساسات درونی، به عمق نقش نفوذ کند. در این روش، ممکن است بازیگر دیالوگ‌ هایی که بار عاطفی دارند را با نگاه به چشمان خود در آینه تکرار کند تا واکنش‌ های احساسی طبیعی‌ تری ایجاد کند. این تمرین کمک می‌ کند تا بازیگر به‌طور واقعی درگیر حس نقش شود و بدون نیاز به فشار فیزیکی، اشک های او به صورت واقعی جاری شوند.

ایجاد خلوت ذهنی و حذف افکار اضافی

برای اینکه بازیگر بتواند به‌ طور واقعی احساساتی شود، ذهن او باید خالی از دغدغه‌ ها و حواس‌ پرتی‌ ها باشد. این روش بر پایه‌ تمرکز ذهنی و حضور کامل در لحظه شکل می‌ گیرد. بازیگر با استفاده از تمرین‌ های ذهن‌ آگاهی مثل تنفس عمیق، مدیتیشن یا تمرکز بر جزئیات نقش، سعی می‌ کند ذهن خود را از افکار اضافی پاک کند. این خلوت ذهنی باعث می‌ شود احساسات پنهان راحت‌ تر به سطح بیایند و امکان گریه واقعی فراهم شود. این روش برای بازیگرانی که به دنبال عمق احساسی در نقش هستند بسیار کاربردی است.

نکات مهم در آموزش گریه کردن در بازیگری

روش های گفته شده در بالا روش هایی هستند که تقریبا به صورت طبیعی اشک شما را در می آورند و در واقع احساسات شما را تحت تاثیر قرار می دهند. روش های دیگری نیز وجود دارد که شما لازم نیز شما احساسات خود را درگیر کنید و با فعال کردن غدد اشکی خود می توانید به صورت غیر طبیعی گریه کنید.

جهت کسب اطلاعات در مورد دوره های آموزشی بازیگری کودک کلیک کنید.

نوشیدن آب

برای اینکه بتوانید به غدد اشکی خود دست پیدا کرده و آن را کنترل کنید، لازم است که به اندازه کافی در بدن خود آب داشه باشید. اگر آب بدنتان کم باشد، نمی توانید گریه کنید. البته تنها نوشیدن آب باعث فعال شذن غدد اشکی نمی شود اما بهتر است که قبل از انجام دادن روش های دیگر به اندازه کافی آب بنوشید.

باز نگه داشتن چشم ها

اگر بتوانید به مدت چند دقیقه چشمان خود را باز نگه دارید، چشمان شما خشک شده و غدد اشکی فعال می شود. در این روش بهتر است که جلوی یک فن قرار بگیرید تا چشمانتان سری تر خشک شود و یا اینکه به نور خورشید و یا لامپ خیره شوید.

فشار فیزیکی آرام روی صورت و چشم‌ ها

گاهی‌ اوقات شرایط بازی یا زمان کم برای ورود به احساسات عمیق باعث می‌ شود بازیگر به روش‌ های فیزیکی متوسل شود. یکی از این روش‌ ها اعمال فشارهای کنترل‌ شده به نواحی صورت و به‌ ویژه اطراف چشم‌ ها است. این فشارها ممکن است شامل سفت کردن عضلات صورت، پلک نزدن یا حتی نگه داشتن تنفس برای چند ثانیه باشد. چنین تکنیک‌ هایی می‌ توانند بدون درگیر شدن واقعی احساسات، باعث فعال شدن غدد اشکی شده و باعث شوند شما گریه کنید. این روش بیشتر جنبه‌ی تکنیکی دارد تا احساسی.

خیره شدن به یک نقطه برای گریه کردن در بازیگری

اگر این روش را به طور مرتب انجام دهید، می توانید بعد از گذشت چند روز، کنترل غدد اشکی خود را به طور کامل در دست بگیرید. چشمانتان را ببندید و کمی آن ها را ماساژ دهید. حالا به یک صفحه سفید و یا دیوار سفید که نقطه ای در وسط آن وجود دارد، خیره شوید و به هیچ عنوان پلک نزنید. با این کار چشمان شما به سرعت اشکی می شود.

استفاده از پیاز

اکثر افراد برای گریه کردن در بازیگری  این روش را می شناسند و از آن استفاده می کنند. خیلی نیاز به توضیحات نیست چون همه ی شما می دانید که پیاز به شد غدد اشکی را فعال می کند و فقط کافی است که پیاز را پوست کنده و خرد کنید. البته برای بازیگران تئاتر نمی توانند از این روش استفاده کنند. برای دیگر بازیگران نیز خیلی زیبا نیست که با پیاز در صحنه حاضر شوند.

سخن پایانی

مهارت گریه کردن یکی از مهارت های بازیگری است که البته کار سختی هم هست. گریه کردن تنها جاری شدن اشک نیست؛ بلکه بازتابی واقعی از احساسات عمیق یک شخصیت است که باید از دل بازیگر برخیزد. چه از طریق خاطرات شخصی و تکنیک‌های احساسی، چه با استفاده از روش‌های فیزیکی و تکنیکی، مهم‌ترین نکته صداقت در احساس است.

تمرین مداوم، شناخت خود و تسلط بر ابزارهای درونی و بیرونی، به شما کمک می‌کند تا بتوانید در لحظه‌ی درست، واکنشی واقعی و باورپذیر ارائه دهید. به یاد داشته باشید، یک اشک واقعی می‌تواند بیشتر از هزار دیالوگ تأثیر بگذارد.

آموزشگاه بازیگری کودک و نوجوان بارانا مهارت‌ های مهمی مانند گریه کردن، خندیدن و نشان دادن احساسات مختلف را به‌ صورت طبیعی و حرفه‌ ای آموزش می‌ دهد. این آموزش‌ ها بر پایه جدیدترین تکنیک‌ های بازیگری روز دنیا طراحی شده‌ اند تا کودکان و نوجوانان بتوانند با اعتماد به‌ نفس، احساسات خود را روی صحنه یا جلوی دوربین بیان کنند.